تکنیکهای عملی چگونه به کودکان بیاموزیم با احساسات خود کنار بیایند

         پسرم ! چند روزیه دارم کتاب چگونه به کودکمان گوش کنیم و چگونه با او صحبت کنیم از آدل فابر ترجمه فاطمه سادات موسوی رو میخونم . فکر میکنم پدر و مادری و تربیت اصلا کار راحتی نیست . و واقعا علاوه بر علم یه هنره یعنی فقط با داشتن دانش و بدون هنر نمیشه. چقدر فرق میکنه یه جمله رو چطوری بگی. فصل اولش راجع به توجه و گوش دادن و درک احساسات بچه هاست :

به کودکان کمک کنیم تا با احساسات خود کنار بیایند.

کودک نیاز دارد که احساساتش پذیرفته شود و به آنها احترام گذاشته شود:

تکنیکهای عملی :

1- می توانید در سکوت و علاقه به او گوش دهید.

2- می توانید با بیان یک کلمه به او نشان دهید که احساسش را تایید می کنید . " آهان ... آره ... میدونم ... "

توجه : نه نصیحت ، نه سوال ، نه نفی . فقط تایید

3- احساس او را نامگذاری کنید. مثلا " خیلی ناامید کننده به نظر میرسه. یا معلومه خیلی عصبانی هستی."

4- در عالم رویاپردازی او را به آرزوهایش برسانید . " کاش میتونستم کاری کنم که درست همین الان این موز نرسیده تبدیل به یک موز رسیده و تازه بشه."

تمام احساسات قابل پذیرش هستند.

عملکردهای ما باید محدود شوند.

" میتونم بفهمم که چقدر از دست برادرت عصبانی هستی . خواسته ای رو که ازش داری با حرف زدن بهش بگو ، نه با مشت زدن . "